Rozdział II - Wyjątkowy spacer bliźniaków.

Kilka dni przed ślubem pani Weasley, pani Delacour, która była niesamowicie piękną kobietą, oraz sama Fleur  biegały po Norze w całym tym ogromnym rozgardiaszu pilnując, by wszystko dopięte było na ostatni guzik. Na zmianę wrzeszczały na wszystkich i wybuchały płaczem, padając sobie w ramiona.

Ginny przyglądała się temu z kpiącym uśmieszkiem, siedząc po turecku na kanapie 

w salonie i przygotowując dodatkowy prezent dla Billa. Właśnie skończyła ostatnią przymiarkę swojej złotej sukni i pomiędzy siódmym a ósmym dźgnięciem szpilką przez nieco zdenerwowaną kuzynkę Fleur, Bernadettę, wpadła na ten pomysł. Postanowiła zrobić magiczny, czarnobiały kolaż ruszających się zdjęć rodzeństwa Weasley jeszcze 

za czasów „wolności” Billa z wściekle czerwonym napisem „Na zawsze”.

Na pierwszym zdjęciu Fred i George unieśli ją do góry i posadzili na swoich ramionach. Zdjęcie zostało zrobione tego lata. Chłopcy uśmiechali się promiennie i machali do aparatu, spoglądając na nią z czułością, a Ginny śmiała się w głos, usiłując zachować równowagę.

Kolejne zdjęcie przedstawiało ich pod choinką, kiedy miała 14 lat. Bill i Charlie objęli ją 

z obydwóch stron mocnym uściskiem, bliźniacy unieśli kciuki, dając sobie nawzajem kuksańce. George dodatkowo okładał Freda książką od Historii Magii, która musiała należeć do Hermiony. Kto inny czytałby Historię Magii w święta? Kto w ogóle czytałby 

w święta?

Zaśmiała się, bo na tej samej fotografii mignął Percy, który ustawił aparat i biegł na złamanie karku, by załapać się na rodzinne zdjęcie.

Z tyłu stał Ron, który doprawił mu różki za pomocą dwóch palców.

Trzecia fotografia przedstawiała Ginny i Rona na błoniach, obejmujących się niezgrabnie. Mieli rozwiane włosy, zamglone oczy i widać było, że są szczęśliwi.

 Ron złożył na jej policzku mokrego, braterskiego całusa.

Na następnym zdjęciu byli Bill i Charlie przy smokach w Rumunii ze śmiesznymi minami, potem Ron rzucający śnieżkami w Percy’ego i Billa. Dokleiła jeszcze kilka zabawnych, wyjątkowo słodkich zdjęć z dzieciństwa i spojrzała na puste miejsce.

Ostatnie zdjęcie było najpiękniejsze. Przedstawiało tegoroczne walentynki (wypadły akurat ferie zimowe), kiedy wszyscy bracia ubrali się w garnitury, muszki czy krawaty, przygładzili włosy (Zachichotała myśląc, że tylko Harry nie miał tyle szczęścia) i otoczyli ją, ubraną w różową sukienkę w serduszka, która rozszerzała się w pasie. Wyglądali uroczo, stojąc czy klęcząc przed nią z wyciągniętymi do niej dłońmi, udając jej zalotników. Bill był taki beztroski, a teraz Flegma miała to zmienić?

Odwróciła się, kiedy jakaś delikatna, mała dłoń wylądowała na jej ramieniu.

-O czym myślisz, Gin-Gin? – zapytała cicho Hermiona. – Boże, to moja książka od Historii Magii! Niech ja go tylko… Zastanawiałam się, dlaczego jest taka wygięta! Niech cię szlag, George’u Weasley’u!

Spojrzała na przyjaciółkę i uśmiechnęła się. Hermiona była bardzo ładną czarodziejką. Miała burzę brązowych, puszystych włosów, różowe, pełne policzki, nieśmiały uśmiech

 i ładną, szczupłą, ale zdrową figurę. Mimo to często płakała jej w ramię z powodu swoich licznych kompleksów, których Ginny nie rozumiała.

Zignorowała paplanie o zemście na jednym z bliźniaków i westchnęła nieskończenie ciężko i nieskończenie głęboko.

-Znowu myślisz o Fleur, prawda?

-Tak – odpowiedziała, zaciskając usta. – Wiesz, niby nie jest zła, ale on zawsze był inny… A jeśli się zmieni?

Hermiona wybuchła perlistym, głośnym śmiechem i popukała się w czoło.

-Daj spokój, Gin! Kto jak kto, ale ty go znasz! Bill się nie da tej całej  Flegmie – zakończyła rozmowę z chytrym uśmieszkiem i szybko uściskała rudowłosą.

                                                                            ***

Ginny przechadzała się po skraju lasu tuż przy jeziorze, węsząc. Przyspieszyła krok do truchtu a wiatr dodawał jej skrzydeł. Przeskoczyła zręcznie i wysoko nad sporą skałą. Zmrużyła kocie oczy, rozglądając się. Ktoś się zbliżał!

George i Fred Weasley’owie wybrali się na przechadzkę tuż po zmierzchu, by w spokoju  obmyślić nowe produkty bez okazji bycia podsłuchanym przez Uszy Dalekiego Zasięgu – czyli, bądź co bądź, ich własną, cholerną broń!

Własnie kłócili się o coś półgłosem, zawzięcie gestykulując, kiedy zza najbliższych krzewów wyskoczył dość duży kształt, lądując kilka metrów przed nimi.

-Aaaaaaaaaaaa! Czy to…

-…lew?! – dokończył Fred, szukając niezdarnie swojej różdżki.

Widząc przerażenie w ich oczach, Ginny zachichotała w duchu, obserwując sytuację.

Po chwili skupiła całą swoją magię, warknęła, wytwarzając wokół siebie niesamowicie jasną, białą poświatę i zmieniła się z powrotem w człowieka.

Wybuchła śmiechem, siadając na ziemi, by nie upaść. Boże, tak uroczo wyglądali, wycofując się powoli i nie mogąc znaleźć różdżek! Z jej oczu pociekły łzy i teraz już naprawdę nie mogła się uspokoić.

-Ginewro Molly Weasley… - zaczął Fred.

-…chciałaś, żebyśmy zeszli na zawał?! – George zrobił wielkie oczy.

Po chwili krzyczenia (Jesteś podła, siostro!), gróźb („Jeśli powiesz o tym Ronusiowi, udoskonalę twojego upiorogracka i pierwszy raz to ty go posmakujesz!”), błagania (Proszę, nie mów mamie, będzie się z nas śmiać do końca życia!), dołączyli do niej 

na trawie.

-Teraz poważnie – powiedział Fred, kiedy już się uspokoiła.

George przeczesał włosy ręką i przetarł twarz.

-Jak to zrobiłaś?

Uśmiechnęła się z politowaniem.

-Jestem animagiem, Georgie, animagiem.

Młodszy z bliźniaków o mało co się nie opluł. Ich mała, krucha siostrzyczka miała prawdopodobnie więcej mocy magicznej niż oni wszyscy. A  niż Percy i Charlie szczególnie! Nie wiedzieli co powiedzieć. Spojrzeli po sobie szybko, usiłując zataić

 przed nią wstyd.

-Ktoś o tym wie?

-McGonagall – odparła. - Przyłapała mnie na błoniach i, swoją drogą, wybrałyśmy się wtedy na kocią, nocną przechadzkę… - odparła zakłopotana.

Fred roześmiał się.

-Ach, to przecież normalne, wymykać się z zamku jako kot pod osłoną nocy

 z wicedyrektorką…

-Czekaj. Jakim jesteś gatunkiem?

-Białą lwicą jaskiniową. Nie było jeszcze w historii takiego animaga! – uśmiechnęła się

 z dumą, powtarzając słowa opiekunki domu.

Że co, kurde? Na Merlina, cholera jasna, motyla noga.