Rozdział IV - Do zobaczenia, Jestem Ginny

Rozdział ze specjalną dedykacją dla Mariki, bo prosi mnie o nie ciągle :( Miłego wyjazdu tak w ogóle! <3 :) I dzięki za motywację! Następne co tydzień!

***

W dzień wesela Ginny była na nogach już o szóstej rano, by pomóc w  dekorowaniu podwórza. Narzuciła na siebie luźną, szarą sukienkę, wsunęła stopy w czarne pantofelki i zeszła po schodach, mijając rozemocjonowaną Gabrielle – młodszą siostrę Fleur, która również miała być druhną.

-Fleur jest prześliczną ziewszyną! Chcesz zajrzić? – zagruchała.

Weszły do pokoju, w którym trwały przygotowania panny młodej. Miała na sobie tylko bieliznę i robiony na bieżąco makijaż, więc Ginny pokręciła głową i uśmiechnęła się słodko.

-Gabrielle, słońce ty moje, o czym ty, na Merlina, mówisz? Ona nie jest gotowa!

Podeszła do Fleur, ucałowała ją w oba policzki i zapewniła, że wszystko pójdzie idealnie, po czym  zeszła na dół.

Harry, ustawiający z Ronem i Charlie’m stoły i krzesła, przywitał się z nią niesamowicie słodkim i przyjemnym całusem w usta, by chwilę później ją przytulić.

Molly Weasley uśmiechnęła się, otarła łzę z kącika oka i powróciła do robienia wraz z matką swojej synowej szwedzkiego stołu.

George i Fred zawieszali balony i inne dekoracje, dbając o wspaniały wygląd otoczenia.

Artur wraz z panem Delacour przechadzali się tam i z powrotem, od swoich żon do pokojów w Norze, szykując noclegi.

Dzisiejszy dzień miał być najpiękniejszym dniem całego lata. Na tę myśl Ginny zachichotała. No, może poza jednym…

                                                                          ***

Ginny, mimo że była bardzo zmęczona i śpiąca, stała wytrwale w swojej złotej, pięknej sukni (Oczywiście według ciotki Muriel zbyt bardzo wydekoltowanej! Nie omieszkała tego wytknąć. Na głos. Kiedy Ginny szła z panną młodą do Billa.) za Fleur całą ceremonię. Uroniła nawet kilka łez, ciesząc się ze szczęścia jej brata i myśląc, czy kiedyś będzie jej dane stanąć przed ołtarzem z jej ukochanym. Była pewna, że resztę życia chce spędzić z Harry’m Jamesem Potterem. A teraz miał zniknąć nie wiadomo gdzie, nie wiadomo na ile, nie wiadomo po co… I nie wiadomo też, czy wróci.

Odgoniła od siebie te myśli i uśmiechnęła się, posyłając Hermionie porozumiewawcze spojrzenie. Ta zrobiła smutną minę i widać było, że jej przykro.

Wreszcie po pięknym zakończeniu ślubu (długim, miłosnym pocałunku pary młodej i kilkoma znaczącymi chrząknięciami Muriel) Bill podziękował wszystkim gościom i zaprosił ich na zabawę do namiotu.

Ginny przypadło  odprowadzenie kilku młodych czarodziejów, znajomych Fleur z Francji, którzy, niestety, doskonale mówili po angielsku. Obsunęła szybko sukienkę niżej i poprawiła lśniące włosy tak, by choć częściowo zasłaniały jej dekolt. Szła w stronę grupy Francuzów naburmuszona, póki Artur nie spojrzał na nią karcąco, udając, że unosi palcami kąciki ust. Przywołała więc uśmiech, zgromiła ojca wyjątkowo mocnym spojrzeniem i zatrzymała się przed młodymi mężczyznami.

-Dzień dobry – zagruchała, wciąż patrząc na Artura ze słodkim uśmiechem i oczami ciskającymi byłskawice. – Pozwolicie, żebym zaprowadziła was do namiotu?

Zamrugała uroczo oczami, a gdzieś z tyłu jej ojciec parsknął śmiechem, odchodząc wraz z jej ciotkami.

-No, no, no – zagwizdał jeden z jej nowych podopiecznych. Był wysoki, umięśniony i pewny siebie. Miał zaskakująco ładny, choć widocznie kokieteryjny uśmieszek, kiedy przesunął oczyma po jej smukłej sylwetce. – Jestem Maxwell Cesar, bardzo, bardzo daleki kuzyn Fleur.

Prawie roześmiała się kpiąco, kiedy wyjątkowo dźwięcznie i mocno podkreślał te swoje „bardzo”, jakby przekazując jej, że nie są rodziną i mogą się trochę zbliżyć.

Potem przedstawił jej się średniowysoki, cholernie napakowany czarnowłosy Guy, który był dość burkliwy a jego głos brzmiał prawie tak, jak ciężki baryton Hagrida.

Trzeci chłopak wydał jej się najbardziej interesujący i sympatyczny. Był najwyższy z nich, miał jaśniejsze, brązowe włosy, w których widać było kilka złotych kosmyków. Jasne, kształtne usta uniesione były bardzo lekko w prawie niewidocznym uśmiechu. Był dobrze zbudowany, ale bez przesady. Tylko jego oczy owiane były tajemnicą. Ciemne, prawie czarne, błyszczące i przenikliwe. Zaskakująco przyciągające. Jak magnez.

-Basile – wyciągnął do niej rękę, a ona podała mu swoją, po chwili czując na niej lekki pocałunek. Szarmancki!

Nie było w tym geście nic osobliwego, kokieteryjnego – był poważny, z dobrego domu

i po prostu przejął maniery od dobrze wychowanych Francuzów.

- Jestem Ginny – uśmiechnęła się łagodnie, patrząc mu prosto w oczy.

-Witaj, Jestem Ginny. Miło się na ciebie patrzy – zakomunikował.

-Hej, hej, Bas, byłem WYRAŹNIE pierwszy! – odciągnął go z uśmiechem Maxwell, ujmując ją pod rękę.

Pochylił się nad nią tak, że jego długie włosy muskały jej czoło i wyszeptał jej coś na ucho, niby to przelotnie i przypadkowo dotykając jaj karku a później policzka. Odsunęła się od niego tylko troszeczkę, uśmiechnęła się wyjątkowo prowokacyjnie i zrobiła gest, jakby miała ująć go za tors. I zrobiła to, przysunęła się do niego, położyła mu dłonie na klatce piersiowej i z całej siły kopnęła go w krocze.

Pisnął wyjątkowo wysoko, łapiąc się za bolące miejsce i odsunął się od niej. Zaczął kląć coś po francusku, oburzony.

-Ty szalona dziewczyno! Taki diabeł w takiej małej… - Był wyraźnie rozgorączkowany a potem jakby go olśniło i zmienił ton na swój tryb uwodziciela. – Zawsze jesteś taka?

Basile położył mu rękę na ramieniu.

-Uważaj, bo pani się zdenerwuje i stracisz to i owo – uśmiechnął się chłodno i  odszedł , prowadząc pod rękę bardzo zdenerwowaną i chyba bliską łez Ginny.

-Chcę wiedzieć, o co pytał? – rzucił ostrożnie, przyglądając się jej do niedawna promiennej twarzy.

-Och, o nic takiego. Chciał tylko wiedzieć, czy pomogę mu rozgościć się w jego wyjątkowo pustym pokoju… – Rudowłosa zaczerwieniła się lekko. – … A „po wszystkim” w pościeleniu łóżka.

 -Palant – syknął, dodając jej otuchy ściśnięciem dłoni i pokrzepiającym uśmiechem.

Weszli do pięknie przystrojonego, ogromnego, złotego namiotu i poszukali stolika, gdzie mogliby spokojnie usiąść, z daleka od upierdliwej rodziny Ginny i napastliwych kolegów Basile’a.

Wszystko wyglądało wspaniale. Magiczny zespół ustawiał się na scenie pod wielkim, kwiecistym napisem „Sto lat młodej parze!” i wyjątkowo pięknymi zdjęciami przystojnego Billa i ślicznej Fleur. A Fred i George... och, Fred i George zabawiali razem piękną kuzynkę półwilę. Parsknęła, widząc to. Oni dwaj... Och, biedna dziewczyna.

-Ile masz lat, Jestem Ginny? – zapytał chłopak, nalewając jej szampana.

-Szesnaście, skończyłam kilka dni temu.

Spojrzał na nią i uśmiechnął się. Już otwierał buzię, kiedy dobiegł ich męski głos.

-W takim razie dzieli was tylko nieszczęsny rok.

Odwrócili się i zobaczyli czerwonego na twarzy Rona, który wyglądał, jakby zaraz miał wybuchnąć. Obok niego stał Harry, wyjątkowo poważny i wyprostowany pod postacią jakiegoś rudowłosego chłopca z sąsiedztwa. Gdyby spojrzenia mogły zabijać… Och, lepiej nie myśleć.

-To twoi…? – zapytał Basile, unosząc brew.

Harry już chciał coś odwarknąć, ale Ginny szybko mu przerwała.

-Kuzyn! I brat – posłała Harry’emu wyjątkowo wściekłe, kocie spojrzenie, bo wiedziała, że gdyby tylko zabrał głos, zaraz by się wygadać. A nie można było ufać nieznajomym.

Francuz uniósł brwi jeszcze wyżej.

-W takim razie nie będę wam przeszkadzał. – Zmierzył chłopców długim spojrzeniem, uśmiechnął się kpiąco i wstał. – Do zobaczenia, Jestem Ginny.

Odszedł, nim zdołała odburknąć jakieś pożegnanie. Śledziła go wzrokiem i dopiero gdy całkiem zniknął z pola widzenia, syknęła:

-Ron, co ty, na Merlina, wyprawiasz?

-Och, mam patrzeć, jak moja siostra flirtuje z jakimś ohydnym Francuzem?

-Poznałam go przed pięcioma minutami! – krzyknęła, wstając. – A ty, Harry? Też myślisz, że byłabym na tyle inteligentna, by wdawać się z nim z jakieś bliższe relacje?

Harry nie odpowiedział.

-Świetnie – warknęła. – Re-we-la-cyj-nie. Żegnam panów, wy cholerni hipokryci.

Odwróciła się na pięcie, zarzuciła swoimi wyjątkowo pięknymi włosami i odeszła szybko, byleby tylko znaleźć się od nich jak najdalej. Niedługo ją zostawią – jej najlepsi przyjaciele!, nie mówiąc jej, po co wyruszają w tak daleką drogę i nie pozwalają, by znalazła sobie nowych znajomych. Och, jasne, kiedy oni będą w trójkę ratować świat, ona ma siedzieć sama i płakać. Niedoczekanie!

-Jezu, jaka ona piękna – wykrztusił Harry, po czym oberwał w głowę.

-Ej, to moja siostra, palancie! Obiecałeś!